Vergroten

Altijd bij ons

Op 26 juli 2004 stapt Margot Grant samen met haar twee dochters op het vliegtuig naar Vancouver om te emigreren naar Canada. Melissa van elf en Kirsten van zeventien hebben ieder op hun eigen manier moeite met de beslissing die Margot voor hen heeft genomen.

"Het begon allemaal in 2001. Mijn man, een Canadees, moedigde mij aan een visum voor Canada aan te vragen zodat ik meer mogelijkheden zou hebben als hij er niet meer zou zijn. Hij overleed op 23 november 2001.
 Ik vroeg inderdaad een visum aan, maar dacht niet dat het zou lukken. Het werkt met een puntenstelsel. Ik had 54 punten terwijl ik er 75 nodig had. Maar afgelopen november kreeg ik plotseling een visum categorie 1: zonder voorwaarden. Geen enkele Nederlander krijgt zo’n visum. En dan zit je daar met je paspoort en je denkt: ik ben 51 en ik krijg de kans om helemaal opnieuw te beginnen in mijn leven." Margot Grant, mei 2004

Het vertrek verloopt niet zonder slag of stoot. Margot kan zich niet goed verdedigen tegen de opstandigheid van met name dochter Kirsten. Het enige argument dat ze kan aanvoeren is dat ze het gevoel heeft dat ze moeten gaan. Dat het beter is. Maar waarom, dan? En Melissa is boos omdat Margot sinds kort een nieuwe vriend heeft die hals over kop besluit om ook mee te gaan naar Canada.

Vanaf het moment dat Margot besluit te emigreren houdt zij een audiodagboek bij. 
Heeft zij wel het goede besluit genomen, wordt het beter in Canada? Ruim een half jaar lang legt Margot alles vast. Momenten van euforie en twijfel, dramatische gebeurtenissen en zoete herinneringen. Haar besluit wordt zwaar op de proef gesteld als haar moeder overlijdt. Ze wil graag terug, dichtbij haar familie zijn…
Gaat ze of blijft ze in Canada? Een documentaire over verlies, afscheid en opnieuw beginnen.

Zoom

Altijd bij ons