De grote oversteek die de eerste generatie Turkse vrouwen maakte van Turkije naar Nederland, wordt nu door sommige van hun dochters en kleindochters in omgekeerde richting gemaakt. In de film wordt de migratie in beide richtingen belicht aan de hand van het verhaal van Fatma, Arzu, Hatice en Husniye.
Fatma volgde 45 jaar geleden vol dromen haar man naar Nederland. Zij moest al snel verder als alleenstaande vrouw met kinderen toen haar man met een ander verdween naar Turkije. Arzu kiest voor een leven in Turkije, maar wil geen kinderen. Dat bekoopt ze met haar huwelijk. Husniye probeert haar liefde voor vrouwen geaccepteerd te krijgen. Ze weigert een dubbelleven te leiden en neemt haar vriendin mee naar huis. Hatice is in Nederland geboren, maar kiest vol voor de Turkse traditie. Zij combineert een dynamische carrière in het ziekenhuis met een traditioneel huwelijksleven.
“Migratie betekent altijd dat je ontworteld bent”, zegt een van de vrouwen in 'Hier woon ik, daar leef ik'. Die ontwrichting werkt ook door in het leven van de kinderen van migranten en de generaties die zij voortbrengen. In deze documentaire vertelt Fatima Jebli-Ouazzani (In het huis van mijn vader) door de ogen van vier generaties vrouwen het verhaal van de migratie tussen Turkije en Nederland (heen en weer) en de snelheid waarmee Turkse vrouwen zich binnen enkele generaties emanciperen.
