Niets is wat het lijkt in Elizabeth Stopfords documentaire familiedrama ‘Ik ben nog lang niet dood’. Het romantische landgoed van haar oma blijkt al dertig jaar het toneel te zijn van een pijnlijk trauma. De film ontrafelt de rolverdeling in deze familiegeschiedenis, die tenslotte zelfs de ontroerende familiefilmpjes hun onschuld ontneemt.

Grootmoeder Ruth (87) heeft het familielandgoed beloofd aan één van haar twee dochters, met wie zij er vijfendertig jaar heeft gewoond. De overdracht brengt echter zoveel spanningen met zich mee dat Ruth voor een paar weken naar haar ándere tweelingdochter in Frankrijk vertrekt. Als ze haar terugkeer steeds uitstelt, loopt ook in Frankrijk de spanning op. Pijnlijke herinneringen aan een verzwegen incestverleden kunnen niet langer worden onderdrukt. Ruth’s voortdurende ontkenning van dat verleden heeft een diepe wond geslagen tussen de tweelingzussen onderling en tussen moeder en dochters.

Vijf jaar geleden besloot Elisabeth Stopford de overdracht op het landgoed met de camera te gaan volgen. Wat begon als de herkenbare strijd om een erfenis, bleek z’n oorsprong te hebben in een diep verborgen familiegeheim. Stopford’s film toont hoe dit geheim, dat als een gezwel al ruim veertig jaar onderhuids aan het groeien is, tot uitbarsting komt. Met Ik ben nog lang niet dood maakte Stopford een even unieke als persoonlijk film over haar familie, die na vele jaren van zwijgen en ontkenning moet dealen met een uiterst belastende ‘dubbele’ erfenis.