De films van Marjoleine Boonstra (1959) kenmerken zich door sobere beelden. Mensen die ze interviewt worden veelal recht in hun gezicht gefilmd. Terugkerende thema in haar werk is hoe mensen omgaan met tegenslagen in hun leven: Wat houdt hen op de been?
Boonstra volgde van 1985 tot en met 1989 de Nederlandse Film en Televisie Academie. Daarna studeerde ze aan het Binger Film Instituut. Naast documentairemaker is Boonstra visueel kunstenares en fotografe.
De films van Marjoleine Boonstra (1959) kenmerken zich door sobere beelden. Mensen die ze interviewt worden veelal recht in hun gezicht gefilmd. Terugkerende thema in haar werk is hoe mensen omgaan met tegenslagen in hun leven: Wat houdt hen op de been?
Boonstra volgde van 1985 tot en met 1989 de Nederlandse Film en Televisie Academie. Daarna studeerde ze aan het Binger Film Instituut. Naast documentairemaker is Boonstra visueel kunstenares en fotografe.
Samen met Marcel van Dam maakte regisseur Hans Heijnen in 2009 'De Onrendabelen'. Hiermee gaf Heijnen een gezicht aan de mensen die niet mee kunnen komen in de prestatiemaatschappij en zich aan de zogenaamde onderkant van de samenleving begeven. Ofschoon het in eerste instantie geen typische 'Hans Heijnen' film lijkt, is het dat bij nader inzien wel. Heijnen studeerde enkele jaren politicologie en maakte ook films over uitgezonden militairen ( 'Groetjes uit Libanon' en 'In Vredesnaam'), zijn oeuvre bestaat dus niet alleen uit muziekfilms en de portrettering van bijzondere gemeenschappen en eigenzinnige mensen.
Samen met Marcel van Dam maakte regisseur Hans Heijnen in 2009 'De Onrendabelen'. Hiermee gaf Heijnen een gezicht aan de mensen die niet mee kunnen komen in de prestatiemaatschappij en zich aan de zogenaamde onderkant van de samenleving begeven. Ofschoon het in eerste instantie geen typische 'Hans Heijnen' film lijkt, is het dat bij nader inzien wel. Heijnen studeerde enkele jaren politicologie en maakte ook films over uitgezonden militairen ( 'Groetjes uit Libanon' en 'In Vredesnaam'), zijn oeuvre bestaat dus niet alleen uit muziekfilms en de portrettering van bijzondere gemeenschappen en eigenzinnige mensen.
Roel van Broekhoven (1950) studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en is sinds 1979 werkzaam bij de VPRO als programmamaker, regisseur en eindredacteur. Hij werkte onder meer voor het programma 'Tegenlicht' en is maker en bedenker van de succesvolle geschiedenisserie 'In Europa'. In 2001 ontving hij voor de documentaire 'Even met India bellen...' de Dick Scherpenzeelprijs. Deze prijs wordt uitgereikt aan journalisten die op een bijzondere manier de situatie in ontwikkelingslanden belichten. Andere bekende films van Van Broekhoeven zijn 'Bang (voor altijd) bang' en 'Beachy Head'.
Roel van Broekhoven (1950) studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en is sinds 1979 werkzaam bij de VPRO als programmamaker, regisseur en eindredacteur. Hij werkte onder meer voor het programma 'Tegenlicht' en is maker en bedenker van de succesvolle geschiedenisserie 'In Europa'. In 2001 ontving hij voor de documentaire 'Even met India bellen...' de Dick Scherpenzeelprijs. Deze prijs wordt uitgereikt aan journalisten die op een bijzondere manier de situatie in ontwikkelingslanden belichten. Andere bekende films van Van Broekhoeven zijn 'Bang (voor altijd) bang' en 'Beachy Head'.
Jeroen van Bergeijk is journalist, schrijver en documentairemaker. Van 1996 tot 2002 woonde en werkte Van Bergeijk als freelance journalist in New York. Terug in Nederland schreef hij een aantal boeken en maakte hij in 2007 zijn eerste documentaire 'Aan ons den arbeid'. Voor de radio maakt Van Bergeijk sinds 2008 radiodocumentaires over uiteenlopende onderwerpen: Van uitstervende bijen tot een rechtbankverslaggever in Groningen.
Jeroen van Bergeijk is journalist, schrijver en documentairemaker. Van 1996 tot 2002 woonde en werkte Van Bergeijk als freelance journalist in New York. Terug in Nederland schreef hij een aantal boeken en maakte hij in 2007 zijn eerste documentaire 'Aan ons den arbeid'. Voor de radio maakt Van Bergeijk sinds 2008 radiodocumentaires over uiteenlopende onderwerpen: Van uitstervende bijen tot een rechtbankverslaggever in Groningen.
Eveline van Dijck (1952) is van origine pedagoog en onderwijsjournalist. Zij was onder andere eindredacteur van YOY, één van de eerste televisieseries die speciaal gemaakt waren met en voor jongeren in de leeftijd 15 – 24. Tegenwoordig houdt zij zich vooral bezig met het maken van langere documentaries. Onderwerpen die haar boeien zijn mensen en de keuzes die zij maken in hun leven, vaak tegen de stroom in en/of met de achterliggende gedachte ‘Zo kan het óók’.
Eveline van Dijck (1952) is van origine pedagoog en onderwijsjournalist. Zij was onder andere eindredacteur van YOY, één van de eerste televisieseries die speciaal gemaakt waren met en voor jongeren in de leeftijd 15 – 24. Tegenwoordig houdt zij zich vooral bezig met het maken van langere documentaries. Onderwerpen die haar boeien zijn mensen en de keuzes die zij maken in hun leven, vaak tegen de stroom in en/of met de achterliggende gedachte ‘Zo kan het óók’.
Sunny Bergman (1972) deed in 2007 flink wat stof opwaaien met de documentaire 'Beperkt houdbaar', waarin ze ons confronteert met de consequenties van het huidige vrouwelijke schoonheidsideaal. In 2011 start een tweede project over vrouwelijke seksualiteit: 'Sunny Side of Sex'. Daarin reist Sunny over de wereld langs de grenzen van ons denken over seksualiteit, de liefde, vrouwelijkheid en het lichaam.
Sunny Bergman (1972) deed in 2007 flink wat stof opwaaien met de documentaire 'Beperkt houdbaar', waarin ze ons confronteert met de consequenties van het huidige vrouwelijke schoonheidsideaal. In 2011 start een tweede project over vrouwelijke seksualiteit: 'Sunny Side of Sex'. Daarin reist Sunny over de wereld langs de grenzen van ons denken over seksualiteit, de liefde, vrouwelijkheid en het lichaam.
Aliona van der Horst heeft vier internationaal onderscheiden documentaires op haar naam staan. Ze is geboren in Moskou en getogen in Nederland. Zij studeerde Russische letterkunde aan de UvA en vervolgens regie aan de Nederlandse Film en TV Academie. Na haar veelbekroonde eindexamenfilm “Dame met het witte hoedje” (1997) maakte ze 'Na de Lente van ‘68' (Gouden Beeld 2001), over de liefde van haar ouders in tijden van Koude Oorlog en de gelauwerde serie Passie voor de Hermitage' (Grand Prix FIFA Montréal 2003), verhalen achter de schermen van het grootste museum ter wereld. Daarna verlegde zij haar blik naar Iran met de lange documentaire 'Voices of Bam' (co-regie Maasja Ooms), een film over rouw en herinnering, die op vele internationale filmfestivals vertoond en onderscheiden werd, waaronder het Tribeca Filmfestival. In 2008 kreeg ze de Jan Kassies Stimuleringsprijs van het Mediafonds, waarbij haar oeuvre geroemd werd om de poëtische kracht. Met de film alom geprezen documentaire 'Boris Ryzhy' keerde ze terug naar Rusland voor een portret van deze jonge Russische dichter en zijn generatie.
Aliona van der Horst heeft vier internationaal onderscheiden documentaires op haar naam staan. Ze is geboren in Moskou en getogen in Nederland. Zij studeerde Russische letterkunde aan de UvA en vervolgens regie aan de Nederlandse Film en TV Academie. Na haar veelbekroonde eindexamenfilm “Dame met het witte hoedje” (1997) maakte ze 'Na de Lente van ‘68' (Gouden Beeld 2001), over de liefde van haar ouders in tijden van Koude Oorlog en de gelauwerde serie Passie voor de Hermitage' (Grand Prix FIFA Montréal 2003), verhalen achter de schermen van het grootste museum ter wereld. Daarna verlegde zij haar blik naar Iran met de lange documentaire 'Voices of Bam' (co-regie Maasja Ooms), een film over rouw en herinnering, die op vele internationale filmfestivals vertoond en onderscheiden werd, waaronder het Tribeca Filmfestival. In 2008 kreeg ze de Jan Kassies Stimuleringsprijs van het Mediafonds, waarbij haar oeuvre geroemd werd om de poëtische kracht. Met de film alom geprezen documentaire 'Boris Ryzhy' keerde ze terug naar Rusland voor een portret van deze jonge Russische dichter en zijn generatie.
Kim Longinotto (1952) is een Britse documentairemaakster. In haar sociaal bewogen films is vaak een hoofdrol weggelegd voor vrouwen, die strijden tegen onderdrukking en discriminatie.
Kim Longinotto (1952) is een Britse documentairemaakster. In haar sociaal bewogen films is vaak een hoofdrol weggelegd voor vrouwen, die strijden tegen onderdrukking en discriminatie.
Ireen van Ditshuyzen (1941) produceert en regisseert documentaires en heeft een lange staat van dienst. Ze begon haar carrière bij de televisie als researcher. In haar documentaires probeert ze de tijdsgeest vast te leggen, vaak door de mensen langere tijd te volgen of hen na een aantal jaren opnieuw op te zoeken.
Ireen van Ditshuyzen (1941) produceert en regisseert documentaires en heeft een lange staat van dienst. Ze begon haar carrière bij de televisie als researcher. In haar documentaires probeert ze de tijdsgeest vast te leggen, vaak door de mensen langere tijd te volgen of hen na een aantal jaren opnieuw op te zoeken.
Remy Vlek produceert en regisseert al twintig jaar televisiedocumentaires en informatieve films. Opdrachtgevers zijn zowel publieke als regionale omroepen, maatschappelijke instellingen en ondernemingen.
Remy Vlek produceert en regisseert al twintig jaar televisiedocumentaires en informatieve films. Opdrachtgevers zijn zowel publieke als regionale omroepen, maatschappelijke instellingen en ondernemingen.
Samen met Holland Doc 24 bespreekt documentairemaker Klaartje Quirijns ze de films 'Persepolis', 'Irans groene zomer', 'Enjoy Poverty', 'Weapon of War' en haar eigen films 'The Dictator Hunter' en 'Peace vs. Justice'.
Samen met Holland Doc 24 bespreekt documentairemaker Klaartje Quirijns ze de films 'Persepolis', 'Irans groene zomer', 'Enjoy Poverty', 'Weapon of War' en haar eigen films 'The Dictator Hunter' en 'Peace vs. Justice'.
Televisiemaker Hans Keller (1937) dankt zijn faam in de eerste plaats aan het legendarische programma ‘Het gat van Nederland’ (Zilveren Nipkowschijf 1973). Keller begon zijn loopbaan in 1957 als journalist bij de Volkskrant. Vanaf 1962 maakte hij naast informatieve programma’s talloze documentaires. De onderwerpen van zijn films lopen zeer uiteen, maar gaan merendeels over kunst, kunstenaars en Amerika. In zijn meest recente documentaire ‘Kees Fens, erfgenaam van een lege hemel’ (2008) portretteerde hij schrijver en literatuurcriticus Kees Fens.
Televisiemaker Hans Keller (1937) dankt zijn faam in de eerste plaats aan het legendarische programma ‘Het gat van Nederland’ (Zilveren Nipkowschijf 1973). Keller begon zijn loopbaan in 1957 als journalist bij de Volkskrant. Vanaf 1962 maakte hij naast informatieve programma’s talloze documentaires. De onderwerpen van zijn films lopen zeer uiteen, maar gaan merendeels over kunst, kunstenaars en Amerika. In zijn meest recente documentaire ‘Kees Fens, erfgenaam van een lege hemel’ (2008) portretteerde hij schrijver en literatuurcriticus Kees Fens.
Hans Pool (1962) studeerde Nederlands en daarna audiovisuele vormgeving aan de Koninklijke Academie in Den Haag. Pool is vooral bekend door de prachtige reisseries, waarvoor hij camera en regie doet. 'Van Moskou tot Moermansk' trok bijna een miljoen kijkers per aflevering en 'Van Dis in Afrika' werd bekroond met de Zilveren Nipkowschijf. Daarnaast regisseerde hij talloze andere producties, waaronder 'Vensters op Vermeer' waarin uiteenlopende mensen uit de kunstwereld de bijzondere kwaliteit van het werk van Vermeer ontrafelen.
Hans Pool (1962) studeerde Nederlands en daarna audiovisuele vormgeving aan de Koninklijke Academie in Den Haag. Pool is vooral bekend door de prachtige reisseries, waarvoor hij camera en regie doet. 'Van Moskou tot Moermansk' trok bijna een miljoen kijkers per aflevering en 'Van Dis in Afrika' werd bekroond met de Zilveren Nipkowschijf. Daarnaast regisseerde hij talloze andere producties, waaronder 'Vensters op Vermeer' waarin uiteenlopende mensen uit de kunstwereld de bijzondere kwaliteit van het werk van Vermeer ontrafelen.
Masha Novikova (1956, Moskou) woonde en werkte tot de val van de Muur in de Sovjet Unie. Daar studeerde ze pedagogiek, gaf Russische les en werkte ze als regieassistent in een theater. In Nederland begon ze voor televisie te werken en leerde ze het filmvak. Ze maakte video-opnames in Tsjetsjenië voor de Nederlandse regisseurs Leo de Boer en Jos de Putter en regisseerde in 2005 haar eerste eigen film, 'Fallen Engel', over vrouwenhandel.
Masha Novikova (1956, Moskou) woonde en werkte tot de val van de Muur in de Sovjet Unie. Daar studeerde ze pedagogiek, gaf Russische les en werkte ze als regieassistent in een theater. In Nederland begon ze voor televisie te werken en leerde ze het filmvak. Ze maakte video-opnames in Tsjetsjenië voor de Nederlandse regisseurs Leo de Boer en Jos de Putter en regisseerde in 2005 haar eerste eigen film, 'Fallen Engel', over vrouwenhandel.
Michiel van Erp (1963) heeft een lange staat van dienst als documentairemaker. Hij maakte furore met de portrettenserie ‘Lang Leve…’ die hij vanaf 1996 maakte voor de VARA en waarmee hij diverse nationale en internationale prijzen won. In 2003 startte Van Erp met Monique Busman het film- en televisie-productiebedrijf De Familie. Sindsdien heeft hij films gemaakt als ‘Pretpark Nederland’ (2005) en ‘Angst’ (2009) en films over onder andere het Koningshuis en fotograaf Erwin Olaf. “In eerste instantie gaat het mij om de verhalen van de mensen. Dat is ook de constante in mijn werk. Mijn films gaan steeds weer over zoekers. Over mensen die de kwaliteit van hun leven willen verbeteren.”
Michiel van Erp (1963) heeft een lange staat van dienst als documentairemaker. Hij maakte furore met de portrettenserie ‘Lang Leve…’ die hij vanaf 1996 maakte voor de VARA en waarmee hij diverse nationale en internationale prijzen won. In 2003 startte Van Erp met Monique Busman het film- en televisie-productiebedrijf De Familie. Sindsdien heeft hij films gemaakt als ‘Pretpark Nederland’ (2005) en ‘Angst’ (2009) en films over onder andere het Koningshuis en fotograaf Erwin Olaf. “In eerste instantie gaat het mij om de verhalen van de mensen. Dat is ook de constante in mijn werk. Mijn films gaan steeds weer over zoekers. Over mensen die de kwaliteit van hun leven willen verbeteren.”
Simone de Vries (1963) studeerde camera en montage aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Aanvankelijk werkte zij als editor en item-regisseur voor verschillende TV programma's. Sinds 2001 maakt De Vries documentaires; vaak portretten van kunstenaars zoals 'Planeet Kamagurka' en 'De kijk van Kessels' over reclamemaker Erik Kessels, maar ook een film over een man die met een groot houten kruis op zijn rug door de wereld loopt, 'High on Jesus'. In 2007 won ze een Gouden Kalf en in 2008 de Beeld & Geluid Award voor 'Raak me waar ik voelen kan', over de controversiële cartoonist John Callahan.
Simone de Vries (1963) studeerde camera en montage aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Aanvankelijk werkte zij als editor en item-regisseur voor verschillende TV programma's. Sinds 2001 maakt De Vries documentaires; vaak portretten van kunstenaars zoals 'Planeet Kamagurka' en 'De kijk van Kessels' over reclamemaker Erik Kessels, maar ook een film over een man die met een groot houten kruis op zijn rug door de wereld loopt, 'High on Jesus'. In 2007 won ze een Gouden Kalf en in 2008 de Beeld & Geluid Award voor 'Raak me waar ik voelen kan', over de controversiële cartoonist John Callahan.
(1953) maakte recent de documentaire 'Dichter bij Tanja' over de Nederlandse Tanja Nijmeijer, die zich in 2002 aansloot bij de Colombiaanse guerillabeweging FARC. Leo de Boer in zijn film: “Ik zie een jonge vrouw met een ontwapenende glimlach. Die worstelt met haar gevoelens. Of is er meer; voel ik ook niet stiekem bewondering voor iemand die zichzelf zo kan verliezen voor een hoger doel...?”
Naast 'Dichter bij Tanja' verschenen van zijn hand onder andere de documentaires Bikkel (2008), De rode jaren (2005) en Engelen des Doods (1997), die in 1998 werd bekroond met een Gouden Kalf.
(1953) maakte recent de documentaire 'Dichter bij Tanja' over de Nederlandse Tanja Nijmeijer, die zich in 2002 aansloot bij de Colombiaanse guerillabeweging FARC. Leo de Boer in zijn film: “Ik zie een jonge vrouw met een ontwapenende glimlach. Die worstelt met haar gevoelens. Of is er meer; voel ik ook niet stiekem bewondering voor iemand die zichzelf zo kan verliezen voor een hoger doel...?”
Naast 'Dichter bij Tanja' verschenen van zijn hand onder andere de documentaires Bikkel (2008), De rode jaren (2005) en Engelen des Doods (1997), die in 1998 werd bekroond met een Gouden Kalf.
De films van Marjoleine Boonstra (1959) kenmerken zich door sobere beelden. Mensen die ze interviewt worden veelal recht in hun gezicht gefilmd. Terugkerende thema in haar werk is hoe mensen omgaan met tegenslagen in hun leven: Wat houdt hen op de been?
Boonstra volgde van 1985 tot en met 1989 de Nederlandse Film en Televisie Academie. Daarna studeerde ze aan het Binger Film Instituut. Naast documentairemaker is Boonstra visueel kunstenares en fotografe.
De films van Marjoleine Boonstra (1959) kenmerken zich door sobere beelden. Mensen die ze interviewt worden veelal recht in hun gezicht gefilmd. Terugkerende thema in haar werk is hoe mensen omgaan met tegenslagen in hun leven: Wat houdt hen op de been?
Boonstra volgde van 1985 tot en met 1989 de Nederlandse Film en Televisie Academie. Daarna studeerde ze aan het Binger Film Instituut. Naast documentairemaker is Boonstra visueel kunstenares en fotografe.
René Roelofs (1953) studeerde in 1979 af aan de Nederlands Film en Televisie Academie. Hij won verscheidene prijzen, waaronder een Gouden Beeld voor Dutch Approach en een Gouden kalf voor Kerstmis in Floradorp.
René Roelofs maakt documentaires over de meest uiteenlopende onderwerpen, van de relatie van mensen met hun huisdier tot de Decembermoorden in Suriname. Maar, zo zei hij in een interview met nrc.next, het liefst filmt hij ambtenaren, vanwege “hun machteloosheid, hun gedrevenheid, hun willekeur”. Zo portretteerde hij bijvoorbeeld leerplichtambtenaren in Pas op voor de leerplichtambtenaar! en volgde hij medewerkers van de Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND) bij hun werkzaamheden voor de film Poortwachters.
René Roelofs (1953) studeerde in 1979 af aan de Nederlands Film en Televisie Academie. Hij won verscheidene prijzen, waaronder een Gouden Beeld voor Dutch Approach en een Gouden kalf voor Kerstmis in Floradorp.
René Roelofs maakt documentaires over de meest uiteenlopende onderwerpen, van de relatie van mensen met hun huisdier tot de Decembermoorden in Suriname. Maar, zo zei hij in een interview met nrc.next, het liefst filmt hij ambtenaren, vanwege “hun machteloosheid, hun gedrevenheid, hun willekeur”. Zo portretteerde hij bijvoorbeeld leerplichtambtenaren in Pas op voor de leerplichtambtenaar! en volgde hij medewerkers van de Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND) bij hun werkzaamheden voor de film Poortwachters.
