Vergroten

41866426

Hans Heijnen tipt: 'Westerbork Girl' van Steffi van den Oord

Filmmaker van onder andere 'De waterwolf van Itteren', waarmee hij een Gouden Kalf won

Mijn tip van de week is Westerbork Girl (2007, VPRO) van Steffi van den Oord. De documentaire gaat over een meisje dat in WO 2 als danseresje optrad voor de Duitsers in Westerbork. Dat meisje blijkt nu een vrouw te zijn van 85 jaar die in New York woont en met nostalgie terugdenkt aan haar jaren in het kamp.

Dit is een documentaire die je bij de strot grijpt, net als een speelfilm van het betere soort. Het is soms komisch en naargeestig tegelijk om je te realiseren dat de hoofdpersoon Hannelore Eisinger-Cahn het concentratiekamp Westerbork als een veilig dorpje beschouwde. Ze was er als tiener blijkbaar gelukkig en kon zich nauwelijks voorstellen dat er nog een andere wereld bestond. Haar naïviteit ging zelfs zover dat ze na een ontsnapping, waarbij ze door haar grote liefde Rob de Vries werd geholpen, toch weer binnen zeven dagen naar Westerbork terugkeerde. Uit solidariteit met haar familie, maar ook uit angst om haar ware liefde toch te verliezen, want hij was een womanizer en zou haar wellicht in de steek hebben gelaten.

Omdat Hannelore zo'n innemende vrouw was, charmant, en leuk kon dansen wist ze de Duitsers voor zich in te palmen zodat ze nooit op de trein werd gezet naar een vernietigingskamp. Ze wist alles in te zetten om te overleven, maar op een dusdanig kinderlijk naïeve wijze dat je er als buitenstaander vrede mee kon hebben. Iedereen vond haar aardig. Nu ze in New York woont, de stad en het land dat is gebouwd op naïeve overlevers, blijkt ze tussen haar nieuwe kennissen net zo innemend te zijn als vroeger. Haar flexibele manier van omgaan met de wrede werkelijkheid in WO II toont ons dat er ook joodse mensen waren die in het hol van de leeuw zelfs wisten te ontsnappen, zonder letterlijk te ontsnappen terwijl dat voor Hannelore ook nog mogelijk geweest was. 

Westerbork Girl is een heel bijzonder verhaal in een goeie documentaire vormgegeven. Stijlvol, strak in beeld gebracht met gedurfde close ups in soms moeilijke situaties. ( Hannelore trok zich niet altijd iets aan van de gewilde mise en scéne van regie en camera geloof ik). Desondanks hartveroverend. Een hele fraaie documentaire.

Hans Heijnen, 21 april 2009