“Ze riepen voortdurend ‘hé Blanc’ of ‘hé Mon Blanc’ tegen me, omdat ik vaak de enige blanke was die daar op straat te vinden was.” Su Tomesen, verantwoordelijk voor het 24-uursportret van Port-au-Prince, de hoofdstad van Haïti, moet lachen als ze er aan terug denkt.
Su Tomesen voor City One Minutes in Port-au-Prince
“Ik had over Port-au-Prince veel ‘Wild West’ verhalen gehoord. Het zou er overal erg gevaarlijk zijn op straat. Daarom dacht ik dat het heel lastig zou zijn om daar met een camera te lopen, maar dat viel uiteindelijk wel mee, hoewel ik één keer in een taxi ben gesprongen om een menigte relschoppers die VN-wagens bekogelde te ontlopen. Voor de mensen daar valt het helaas helemaal niet mee. Iedereen is afgrijselijk arm. Tachtig procent van de bevolking is werkloos. Overal zitten gaten in de weg en mensen hebben voortdurend autopech. Hebben ze een auto, dan krijgen ze er een klapband mee.”
Wist ze van te voren wat ze wilde filmen? “Ik word altijd enorm ‘getriggerd’ door nieuwe plekken en het grappige is dat je als buitenstaander vaak veel sneller ziet wat het eigene van een stad is. Dat zorgt er weer voor dat je anderen makkelijker kunt inspireren.” Veel kunstenaars die op stap gaan voor het City One Minutes project geven workshops ter plekke aan kunstacademiestudenten. Maar voor Su Tomesen liep het in Haïti anders. “Een paar jaar geleden had ik op de Biënnale in Havana een fotograaf leren kennen die uit Haïti kwam. Via hem heb ik toen de jonge filmmaker Damier Raymond leren kennen. Dat was vlak voordat op het vliegtuig zou stappen mijn enige deelnemer daar. Maar toevallig ontmoette ik op mijn laatste avond in Amsterdam iemand die een Britse filmmaakster kende in Port-au-Prince en via haar kwam ik weer allerlei andere mensen tegen die video’s wilden maken.”
Tomesen vindt ‘On patrol’ één van de meest geslaagde video’s die ze zelf maakte. Een stel VN militairen deelt snoepjes uit aan kleine kinderen in een krottenwijk en gaat er vervolgens op patrouille. “Het meest waardevolle aan dit project vind ik dat je met zoveel mensen samenwerkt. Aan het eind van mijn verblijf heb ik voor iedereen die ik in Port-au-Prince had leren kennen een presentatie gegeven. Ik had op straat bier gekocht en in mijn hotelkamer een wit laken opgehangen waarop de video’s werden geprojecteerd. Ik wilde niet dat ze mij zouden zien als die blonde vrouw, die hier alleen maar is om mijn beelden mee naar Nederland te nemen.”
Extra afbeeldingen
0 Reacties