Vergroten

HD - Reimer van Tuinen op Holland Doc 24

Reimer van Tuinen

Met ingang van 4 januari zal mediacriticus Reimer van Tuinen twee keer per maand een introductie bij een documentaire op Holland Doc 24 verzorgen. De eerste film die hij introduceert is 'The Bunny Years', in de themaweek 'Een nieuw begin'.

Reimer van Tuinen is film- en mediawetenschapper, met een voorliefde voor ‘Free Cinema’ in alle opzichten van het woord. Hij was programmamaker bij politiek-cultureel centrum De Balie in Amsterdam, waar hij onder meer een programma voor mediakritiek en beeldanalyse (InfoWarRoom) organiseerde. Van 2000 tot 2008 was hij verbonden aan het Stimuleringsfonds (tegenwoordig; Mediafonds) als adviseur documentaire. Hij schrijft onregelmatig, maar graag over media en film. 

Naar aanleiding van Van Tuinens start bij Holland Doc, stelde de redactie hem een paar vragen. 

Wat is Free Cinema?
Free Cinema was de naam voor een groep Engelse documentairemakers in de jaren '50 en lijkt veel op de Direct Cinema beweging (vooral bekend dankzij D.A. Pennebaker), maar was wat politieker, of: sociologischer van insteek. De films gaan vooral over het dagelijks leven van de Britse 'working class', waarbij de makers hun opvattingen niet letterlijk maar in stijl uitdrukken. Dezelfde groep (onder andere Lindsay Anderson, Tony Richardson) bracht de Engelse New Wave voort (waar bijvoorbeeld Ken Loach weer uit voort komt) en heeft grote invloed gehad op de wereldwijde filmvernieuwingen in de jaren '60. Een mooi voorbeeld van hoe documentaire opvattingen de fictiefilm nadrukkelijk hebben beïnvloed, zowel stilistisch als in onderwerpskeuze.
 
Wat vind je een van de beste documentaires die is voortgekomen uit de plannen die je als adviseur bij het Stimuleringsfonds hebt beoordeeld?
Een van de beste films waarover ik heb geadviseerd bij het Stimuleringsfonds is ongetwijfeld Celebration (2005) van Quirine Racké en Helena Muskens. Een film over een 'ideale' stad in Florida, bedacht, gebouwd en beheerd door Walt Disney (het bedrijf). Racké en Muskens doen veel meer dan registreren: in een mengvorm van interviews, nagespeelde scènes en ingevoegde reclames wordt hun onderwerp tot een metafoor voor onze cultuur. 

Wat is je favoriete documentaire?
Mijn lievelingsfilm is Moi un Noir (1958), van de Franse filmmaker-antropoloog Jean Rouch (1917-2004). Dat is ook tegenwoordig nog een verbluffend speelse, vitale, dynamische film, waarin een groep jonge immigranten in Ivoorkust wordt gevolgd in hun dagelijks leven. Rouch laat de jongeren die hij volgt acteurs uit Amerikaanse gangsterfilms naspelen en in voice-over tegen het publiek praten, waardoor hij behalve hun leven ook de tijd en cultuur vastlegt. Daardoor gaat Moi un Noir over de dagelijkse beslommeringen en dromen van jonge migranten, maar tegelijk ook over kolonisatie, globalisering en Amerikaans (cultuur)imperialisme. Het is eigenlijk documentaire, fictie en essay ineen.
(Toevoeging: van grote invloed op Jean-Luc Godard, die zijn A Bout de Souffle (een andere lievelingsfilm) oorspronkelijk Moi un Blanc had willen noemen, als eerbetoon aan Jean Rouch.)