- Vergroten
- JP Tel Aviv 1
Avond aan de boulevard
Jennifer Pettersson maakte samen met de Israëlische kunstenaar Tammuz Binshtock een serie City One Minutes in Tel Aviv. Ze komt uit Zweden, woont in Nederland en verbleef tussen 2003 en 2005 in Israël, waarvan één jaar in Tel Aviv.
Jennifer Pettersson in Tel Aviv voor City One Minutes
“Ook al is het nu vier jaar geleden, de Israëlische samenleving blijft me boeien. Er is veel in Israël waar ik moeite mee heb, maar moeilijkheden roepen vragen op en zijn daardoor interessante onderwerpen om te onderzoeken. Ik zoek vaak mijn onderwerpen in dingen die me afstoten. Maar er zijn ook positieve aspecten aan Israël die me persoonlijk aanspreken en die mijn Zweedse opvoeding me nooit hebben geleerd, zoals de zeer hechte familiebanden, de warmte, de spontaniteit, de openheid en de zorgeloosheid.”
Als Pettersson het over Israël heeft, praat ze bijna altijd over Tel Aviv. “Van de rest van het land begrijp ik nog minder. Tel Aviv is een moderne oase in een verder conservatief, religieus en xenofoob land. In Tel Aviv voel ik me daardoor thuis.” In Tel Aviv heeft ze samen met Tammuz Binshtock, een vriendin die geboren is in de stad, het karakteristieke van de stad in beeld proberen te brengen, zonder te vervallen in clichés. “Het meest kenmerkende van Tel Aviv is volgens mij dat het een moderne stad is die door zijn geografische ligging relatief veilig is; vrij van de dreigingen van buiten. Dit maakt het mogelijk om aan de problemen te ontsnappen en te geloven dat men in een normaal land leeft. Toch sijpelt af en toe de harde werkelijkheid de stad binnen. Dit gevoel wilde ik vastleggen.”
Pettersson en Binsthock hebben 24 mini-documentaires gemaakt over zeer uiteenlopende onderwerpen en mensen. Veel films zijn portretten van mensen die iets met de stad te maken hebben; een paparazzi-fotograaf, een Arabische groenteboer, een gewapende taxichauffeur, een graffiti-kunstenaar, een striptekenaar, een jonge vrouw die de skyline van Tel Aviv op haar arm heeft getatoeëerd, oude mensen met hun Filippijnse verzorgers, enzovoort. Maar er zijn ook puur visuele films zoals de film Security waarin ze vanuit het perspectief van een beveiligingsbeambte heb gefilmd. Of Off Duty die mensen, vooral soldaten, laat zien die net van hun werk komen.
De film A Celebrity’s Lunch, over de paparazzi-fotograaf die een lokale beroemdheid achtervolgt, was de enige film die ze beiden graag langer hadden gemaakt dan één minuut. “Er gebeurde zoveel dat ik onmogelijk alles in een filmpje van één minuut kon stoppen.” In de film ontdekt een fotograaf dat de beroemdheid haar auto verkeerd heeft geparkeerd. Hij krijgt een wegsleepauto zo ver om haar auto op te halen. “Wat we niet zien in de film is hoe haar auto later diezelfde dag daadwerkelijk weggesleept wordt en hoe hij haar een lift aanbiedt om samen de auto op te halen, iets wat hij de hele dag al van plan was.”
Pettersson en Binshtock filmden en monteerden 24 films in drie weken tijd. “Het voelde net als het lopen van een marathon. We waren alleen maar aan het researchen, filmen en monteren. Slapen deden we maar weinig. We draaiden vaak dagen van 24 uur of meer. Toen ik thuis kwam vorig week moest ik rechtstreeks naar de fysiotherapeut.”
Jennifer Pettersson heeft eerder voor de radio audio-minuten gemaakt. “Bij de radio is er een normaal budget voor. Er wordt veel aandacht aan besteed en er worden hoge eisen aan gesteld. Met de video minuten wilde ik laten zien dat je ondanks de beperkte middelen veel kunt vertellen binnen 60 seconden.”
Het beeld dat ze van Tel Aviv had is niet veranderd maar wel verdiept. “Ik begrijp de Israëlische samenleving nu iets beter. De samenwerking met Tammuz was ook verhelderend. We hadden soms onenigheden over wat we moesten filmen, maar onze verschillen complementeerden elkaar juist heel goed. Ik kon misschien als relatieve buitenstaander iets objectiever blijven, terwijl Tammuz' intieme kennis van de stad ontzettend waardevol was en ons in staat stelde om de clichés te vermijden.”
Als Jennifer Pettersson nog één extra minuut had gehad, dan had ze graag de illegale (Chinese) arbeiders willen filmen die ’s ochtends vroeg langs de wegen zitten te wachten met hun gereedschap. Ze wachten daar op tijdelijke werkgevers die hen meenemen naar een bouwplaats. “Dat is helaas niet gelukt. Dat kwam gedeeltelijk omdat er net een nieuwe wet is ingevoerd die het leven nog moeilijker maakt voor illegalen. Daardoor reageerden ze nog cameraschuwer dan ze al waren. Om diezelfde reden was het ook moeilijk Filippijnse verzorgers te vinden die bereid waren voor de camera te verschijnen, maar dat is gelukkig wel gelukt.”
Twee films heeft Pettersson samen met Dudu Itzchaky gemaakt.
