Vergroten

43036443

 

Su Tomesen filmde in 2009 voor City One Minutes in Port-au-Prince. Nu, een half jaar later, maakt ze zich ongerust over de mensen die ze toen filmde. Wat was haar beeld een half jaar geleden? En wat gaat er nu door haar heen?

Su Tomesen over Port-au-Prince, een half jaar nadat ze voor City One Minutes talloze mensen heeft ontmoet in diezelfde stad en een indrukwekkend portret heeft gemaakt.

‘Ik hoorde er van in Johannesburg van James, ik wist van niks!’ Su ging meteen online en mailde naar haar contacten: ‘Beloved people, what can I say? Words fail to express my feelings, what a total tragedy this earthquake is for Haiti! It makes me cry, I hope this email finds you in health. Please keep in touch. I wish you all the strength and love possible, bisous Su’

Enkele reacties waren:
- Dear Su, Veel dank, wijzelf zijn okay, wel veel schade, situatie in Haïti desastreus, heel, heel erg. Groeten.
- Chers et chères ami(e)s, Heel veel dank voor jullie talloze steunbetuigingen. Wij zijn ongedeerd en dat is een mirakel gezien de toestand van onze wijk en de stad in het algemeen. Port-au-Prince is in een bodemloos zwart gat gevallen. Iedereen is nagenoeg alles kwijt, maar diegenen die in leven zijn, hebben uiteraard hun grootste bezit kunnen bewaren. Wij zijn erg ongerust over talloze van onze Haïtiaanse vrienden. Haïti heeft al onze aandacht nodig. 

Een half jaar daarvoor, van 20 mei tot en met 6 Juni 2009, was Su Tomesen nog aan het filmen in Port-au-Prince, Haïti, voor het project City One Minutes. In City One Minutes laten lokale artiesten hun stad zien in 24 minuten. Elke minuut laat 1 uur van de dag zien.
Dit was wat Su Tomesen toen zei over haar filmproject in Port-au-Prince. 

 “Ik had over Port-au-Prince veel ‘Wild West’ verhalen gehoord. Het zou er overal erg gevaarlijk zijn op straat. Daarom dacht ik dat het heel lastig zou zijn om daar met een camera te lopen, maar dat viel uiteindelijk wel mee, hoewel ik één keer in een taxi ben gesprongen om een menigte relschoppers die VN-wagens bekogelde te ontlopen. Voor de mensen daar valt het helaas helemaal niet mee. Iedereen is afgrijselijk arm. Tachtig procent van de bevolking is werkloos. Overal zitten gaten in de weg en mensen hebben voortdurend autopech. Hebben ze een auto, dan krijgen ze er een klapband mee.”

 ‘On patrol’ vond ze één van de meest geslaagde video’s die ze zelf maakte. Een stel VN militairen deelt snoepjes uit aan kleine kinderen in een krottenwijk en gaat er vervolgens op patrouille. “Het meest waardevolle aan dit project vind ik dat je met zoveel mensen samenwerkt. Aan het eind van mijn verblijf heb ik voor iedereen die ik in Port-au-Prince had leren kennen een presentatie gegeven. Ik had op straat bier gekocht en in mijn hotelkamer een wit laken opgehangen waarop de video’s werden geprojecteerd. Ik wilde niet dat ze mij zouden zien als die blonde vrouw, die hier alleen maar is om mijn beelden mee naar Nederland te nemen.”

…..Nu, een half jaar later, maakt ze zich zeer ongerust over deze zelfde mensen. Ze heeft veel levenstekens gehad en ‘slechts’ 1 slachtoffer te betreuren. Su denkt veel aan Haïti Cherie, ze is erg van de kaart als ze denkt aan de verschrikkelijke ramp die in dit land heeft plaatsgevonden. Toen al was 80% werkeloos en iedereen afgrijselijk arm, wat zal er nu nog terecht komen van deze mensen in deze ineengestorte stad? 

Kijk naar haar filmpjes, een half jaar voor de ramp op www.cityoneminutes.org. Voor meer informatie over projecten van Su Tomesen, ga naar haar persoonlijke site.

Zoom

43036487