Vergroten

HD - Freya

Still uit Freya van Simon Ellis

De Brit Simon Ellis, special guest op het Go Short Festival Nijmegen, maakte onlangs zijn speelfilmdebuut. Maar, zegt hij: ‘Als ik ervan kon leven, zou ik alleen maar korte films maken.’

‘Als ik ervan kon leven, zou ik alleen maar korte films maken.’

Door Colin van Heezik

Spontaan je camera pakken en gaan filmen. Dat doet filmmaker Simon Ellis nog het liefst. In A Storm and Some Snow (2006), een film van twee minuten, filmde hij spectaculaire bliksemschichten. ‘Ik filmde het onweer gewoon vanuit mijn achtertuin. Zes maanden later probeerde ik iets van het materiaal te maken. Zulke spontane projecten zijn essentieel voor mij.’ Ook Freya (3), een korte film over een pittig driejarig meisje, is zo’n spontane productie. ‘Freya is de dochter van een bevriende acteur. Ik filmde haar voetballend in het park bij mijn huis. De volgende dag was de film gemonteerd en klaar. Nu willen veel festivals de film hebben.’

Freya (3), een speels portret vol knipogen naar de grotemensenwereld, is een van de kortjes die Holland Doc 24 deze week vertoont, parallel aan het tweede Go Short Film Festival Nijmegen (17-21 maart). Ellis is dit jaar te gast op Go Short, waar vijftien van zijn films te zien zijn. De Brit begon met filmen in 1996, nog voordat de digitale revolutie alles veranderde. Hij maakte Repeaters (1997) over een inbraak die op drie vhs-camcorders tegelijk wordt vastgelegd: die van de inbreker, die van de bewoners en de beveiligingscamera. Zo wist Ellis de vhs-esthetiek in een verhaal in te bedden. Het leverde hem zijn eerste succes als filmmaker op.

Maar de maker heeft geen heimwee naar het vhs-tijdperk. ‘Ik weet nog hoe frustrerend het was,’ zegt Ellis. ‘Het editen was altijd een race tegen de klok, omdat de huur van een montageruimte zo duur was.’ De komst van de mini-dv (digitale video, red.) en betaalbare editing software was goed nieuws voor Ellis. Met de nieuwe mogelijkheden maakte hij de korte film Bass Invaders (2001), een parodie op science fiction waarin een gigantische vliegende luidspreker als een ufo een idyllisch Schots dorpje terroriseert. De film oogstte veel bewondering, ook omdat Ellis hem voor slechts 5.000 pond had weten te maken.

Met Soft (2007) leek Ellis dan eindelijk toe aan het ‘echte’ werk. ‘Mijn korte film Soft had mijn eerste speelfilm moeten worden. Maar uiteindelijk heb ik toch besloten er een korte film van te maken. Dat leek me nu eenmaal sterker.’ Sterk werd het: het veertien minuten durende Soft, over een vader die zijn zoon niet weet te beschermen tegen hangjongeren in de buurt, won 38 prijzen op festivals wereldwijd. ‘Mijn motto voor films is: less is more. Ik heb absoluut een hekel aan de opvatting dat korte films vooral een springplank zijn voor het regisseren van speelfilms.’

Toch is het nu zo ver. Dogging: a Love Story (2009) is Ellis’ eerste speelfilm. ‘Ik zie dat meer als een zijstap dan als een stap voorwaarts. Ik wil een grote creatieve controle behouden en die raak je nu eenmaal kwijt als je met andermans geld aan het spelen bent.’ 

Aan de korte films van Simon Ellis is een programma gewijd op Go Short, zie hier voor het programma.  

Zoom

HD - Simon Ellis

Simon Ellis